มาตรา 120/2

ใช้อยู่ไม่เคยถูกแก้

พระราชบัญญัติ การเดินเรือในน่านน้ำไทย พระพุทธศักราช 2456

พ.ศ. 2456พ.ศ. 2566
ณ 17 มิ.ย. 2566ข้อความนี้ใช้ตั้งแต่ 17 มิ.ย. 2566 ถึงปัจจุบัน (3.4 ปี)

หมวดที่ 6 ข้อบังคับเบ็ดเตล็ด

ในส่วนนี้ “ทิ้ง” หมายความว่า การทำให้ขยะลงไปในทะเลไม่ว่าจะเป็นการเท ปล่อย หรือระบาย และให้หมายความรวมถึงการรั่วไหล หรือการกระทำด้วยประการอื่นใดให้ขยะลงไปในทะเล “ขยะ” หมายความว่า สิ่งของหรือของเสียที่เกิดขึ้นจากเรือหรือแท่น จากการพักอาศัยบนเรือหรือแท่น หรือจากการให้บริการหรือใช้บริการบนเรือหรือแท่น หรือที่เกิดขึ้นในระหว่างการปฏิบัติงานตามปกติบนเรือหรือแท่น ดังต่อไปนี้ (๑) อาหาร (๒) พลาสติก (๓) เศษสินค้า (๔) วัสดุที่ใช้ในการขนถ่ายสินค้า (๕) สารล้างสินค้า หรือสารล้างระวางเรือ (๖) เถ้าจากเตาเผา (๗) น้ำมันสำหรับประกอบอาหาร (๘) เครื่องมือทำการประมง (๙) ซากสัตว์ (๑๐) สิ่งของหรือของเสียอื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวงโดยคำนึงถึงอนุสัญญา อธิบดีกรมเจ้าท่าอาจออกประกาศกำหนดลักษณะและรายละเอียดของขยะตามวรรคหนึ่งได้ “เรือไทย” หมายความว่า เรือตามกฎหมายว่าด้วยเรือไทย แต่ไม่หมายความรวมถึงแท่นที่จดทะเบียนเป็นเรือไทยตามกฎหมายว่าด้วยเรือไทย “แท่น” หมายความว่า สิ่งก่อสร้างในทะเลทั้งที่ติดตรึงอยู่กับที่หรือที่ลอยน้ำได้ และให้หมายความรวมถึงแท่นที่จดทะเบียนเป็นเรือไทยตามกฎหมายว่าด้วยเรือไทย “พื้นที่พิเศษ” หมายความว่า พื้นที่ทางทะเลด้วยเหตุผลทางเทคนิคซึ่งเป็นที่ยอมรับทางสมุทรศาสตร์ สภาพทางนิเวศวิทยา และลักษณะเฉพาะของการจราจร ในพื้นที่ที่จำเป็นต้องจัดให้มีวิธีการพิเศษเพื่อป้องกันมลพิษทางทะเลจากขยะ ได้แก่ พื้นที่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน พื้นที่ทะเลบอลติก พื้นที่ทะเลดำ พื้นที่ทะเลแดง พื้นที่อ่าวเปอร์เซีย พื้นที่ทะเลเหนือ พื้นที่แอนตาร์กติก ภูมิภาคไวเดอร์ แคริบเบียน ซึ่งรัฐมนตรีประกาศกำหนดรายละเอียดและพิกัดของพื้นที่โดยคำนึงถึงอนุสัญญา รวมทั้งพื้นที่ทางทะเลอื่นที่รัฐมนตรีอาจประกาศกำหนดโดยคำนึงถึงอนุสัญญา “อนุสัญญา” หมายความว่า อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการป้องกันมลพิษจากเรือ ค.ศ. ๑๙๗๓ และพิธีสาร ค.ศ. ๑๙๗๘ รวมตลอดถึงภาคผนวก “รัฐภาคี” หมายความว่า รัฐภาคีของอนุสัญญา