มาตรา 19

ไม่ใช้แล้วถูกแก้ 1 ครั้ง

พระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522

พ.ศ. 2522พ.ศ. 2564
ณ 24 ส.ค. 2564ข้อความนี้ใช้ตั้งแต่ 1 ต.ค. 2545 ถึงปัจจุบัน (24.1 ปี)

หมวด 2 การขออนุญาตและการออกใบอนุญาตเกี่ยวกับยาเสพติดให้โทษ

ผู้อนุญาตจะออกใบอนุญาตให้จำหน่าย หรือมีไว้ในครอบครองซึ่งยาเสพติดให้โทษในประเภท ๒ ได้เมื่อปรากฏว่าผู้ขออนุญาตเป็น (๑) กระทรวง ทบวง กรม องค์การบริหารส่วนท้องถิ่นรวมทั้งกรุงเทพมหานครสภากาชาดไทย หรือองค์การเภสัชกรรม (๒) ผู้ประกอบการขนส่งสาธารณะระหว่างประเทศ หรือ (๓) ผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรม ผู้ประกอบโรคศิลปะแผนปัจจุบันชั้นหนึ่งในสาขาวิชาชีพเภสัชกรรมหรือ ผู้ประกอบวิชาชีพทันตกรรม หรือผู้ประกอบการบำบัดโรคสัตว์วิชาชีพการสัตวแพทย์ชั้นหนึ่ง และ (ก) มีถิ่นที่อยู่ในประเทศไทย (ข) ไม่เคยได้รับโทษจำคุกโดยต้องคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก สำหรับว่ากระทำความผิดตามกฎหมายว่าด้วยฝิ่นหรือยาเสพติดให้โทษ กฎหมายว่าด้วยวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท กฎหมายว่าด้วยการป้องกันการใช้สารระเหย กฎหมายว่าด้วยมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดให้โทษ และกฎหมายว่าด้วยยา (ค) ไม่อยู่ระหว่างถูกสั่งพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรม ใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบโรคศิลปะวิชาชีพเภสัชกรรม ใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบการบำบัดโรคสัตว์วิชาชีพทันตกรรม ใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพการสัตวแพทย์ หรือใบอนุญาตตามพระราชบัญญัตินี้ (ง) ไม่เป็นบุคคลวิกลจริต หรือจิตฟั่นเฟือนไม่สมประกอบ (จ) ไม่เป็นคนไร้ความสามารถ หรือคนเสมือนไร้ความสามารถ ในการพิจารณาอนุญาตแก่บุคคลตามวรรคหนึ่ง ผู้อนุญาตจะต้องคำนึงถึงความจำเป็นในการมีไว้เพื่อจำหน่ายหรือมีไว้ในครอบครอง ในการนี้ผู้อนุญาตจะกำหนดเงื่อนไขตามที่เห็นสมควรไว้ด้วยก็ได้