พ.ร.บ.การเดินเรือในน่านน้ำไทย พระพุทธศักราช 2456 ประกาศใช้

มีพระบรมราชโองการในพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ให้ประกาศจงทราบทั่วกันว่า ได้ทรงพระราชดำริเห็นว่า พระราชบัญญัติว่าด้วยการเดินเรือในน่านน้ำไทยที่ได้ตราขึ้นไว้ เมื่อวันที่ ๒๕ มิถุนายน รัตนโกสินทร์ ศก ๑๒๔ นั้น ยังมีบกพร่องอยู่หลายประการ สมควรจะเปลี่ยนแก้ให้สมกับกาลสมัย เพราะฉะนั้นจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้แทน ดังต่อไปนี้ ความเบื้องต้น และอธิบายบางคำที่ใช้ ในพระราชบัญญัตินี้ (ก) เมื่อเวลาเรือกำปั่นเข้ามาในน่านน้ำไทย (ข) เมื่อเวลาเรือกำปั่นเข้ามาหรือออกจากแม่น้ำ (ค) เมื่อเวลาเรือกำปั่นเข้ามาหรือออกจากเขตท่ากรุงเทพฯ (ก) ว่าด้วยทางเรือเดินสายตะวันออกหรือสายใหญ่ (ข) ว่าด้วยทางเรือเดินสายตะวันตก (ค) ว่าด้วยส่วนของทางเรือเดินทั้งสองสายที่หวงไว้ สำหรับให้เรือเล็กเดิน (ฆ) ว่าด้วยทางคลองต่าง ๆ (ก) แพไม้ (ข) แพคนอยู่ (ค) ว่าด้วยเรือจับสัตว์น้ำและโพงพางที่ขวางแม่น้ำ (ก) ว่าด้วยผูกเรือกับฝั่งด้วยเชือกลวดและเชือกต่าง ๆ (ข) ว่าด้วยฝีเท้าเรือ-เกิดเหตุอันตราย-โคมไฟ (ค) ว่าด้วยเรือถอยออกจากอู่ (ฆ) ว่าด้วยทุ่นและเครื่องสำหรับผูกจอดเรือ (ค) ว่าด้วยการล่วงล้ำลำแม่น้ำ (ฆ) ว่าด้วยการทิ้งอับเฉาลงในลำแม่น้ำ, เขตท่า หรือในทำเลทอดสมอจอดเรือ (ง) ว่าด้วยเรือที่เป็นอันตรายลง ฯลฯ (จ) ว่าด้วยแตรหวีดเป่าด้วยแรงสติม ว่าด้วยการยิงปืน ว่าด้วยการตีกลองตีฆ้องและจุดดอกไม้เพลิง (ฉ) ว่าด้วยทรัพย์สิ่งของที่ลืมไว้ในเรือ และทรัพย์สิ่งของที่ลอยพลัดอยู่ในแม่น้ำ (ช) ว่าด้วยคำเตือนสำหรับนายเรือกำปั่น แบบที่ ๑ แบบคำถามซึ่งนายเรือต้องชี้แจงในเวลาที่เรือเข้ามาถึง (๑) วันที่เรือมาถึง.............................................................................................. (๒) ชื่อเรือ........................................................................................................... (๓) ธงชาติของเรือ............................................................................................. (๔) ประเภทของเรือ......................................................................................... (๕) เรือขนาดกี่ตัน............................................................................................. (๖) ชื่อนายเรือ................................................................................................... (๗) เรือมาขึ้นแก่ผู้ใด......................................................................................... (๘) เรือมาจากไหน............................................................................................ (๙) ได้ออกเรือจากนั่นเมื่อวันใด..................................................................... (๑๐) ประเภทสินค้าที่บรรทุกมาในเรือ......................................................... (๑๑) มียาฝิ่นบรรทุกมาเท่าไร......................................................................... (๑๒) มีหนังสือส่งทางไปรษณีย์มาเท่าไร...................................................... (๑๓) มีเครื่องอาวุธอย่างไรเท่าไร................................................................... (๑๔) มีเครื่องกระสุนปืนและเครื่องระเบิดอย่างไร เท่าไร.......................... (๑๕) มีโรคร้ายที่ติดกันได้หรือไม่................................................................... (๑๖) ได้มีคนตายในเรือหรือไม่....................................................................... (๑๗) จำนวนคนประจำเรือ.............................................................................. (๑๘) จำนวนคนโดยสารชั้นมีห้องให้พัก....................................................... (๑๙) จำนวนคนโดยสาร ที่อาศัยพักบนดาดฟ้า.......................................... (๒๐) จดหมายเหตุ............................................................................................ แบบที่ ๒ พิกัดค่าจ้างนำร่อง ตั้งแต่สันดอนถึงกรุงเทพฯ และจากกรุงเทพฯ ถึงที่ทอดสมออันไม่น่ากลัวอันตรายนอกสันดอน คิดรวมทั้งขามาขาไป พิกัดสำหรับเรือกลไฟ และสำหรับเรือใบที่มีเรือจูง เรือขนาดตั้งแต่ ๑๕๐ ตันลงมา...........................................................เงิน ๑๑๕ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๑๕๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๒๐๐ ตัน เงิน ๑๓๗ บาท ๕๐ สตางค์ เรือขนาดเกินกว่า ๒๐๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๒๕๐ ตัน เงิน ๑๖๐ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๒๕๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๓๐๐ ตัน เงิน ๑๖๖ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๓๐๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๓๕๐ ตัน เงิน ๑๗๒ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๓๕๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๔๐๐ ตัน เงิน ๑๗๗ บาท ๕๐ สตางค์ เรือขนาดเกินกว่า ๔๐๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๔๕๐ ตัน เงิน ๑๘๓ บาท ๕๐ สตางค์ เรือขนาดเกินกว่า ๔๕๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๕๐๐ ตัน เงิน ๑๘๙ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๕๐๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๕๕๐ ตัน เงิน ๑๙๕ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๕๕๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๖๐๐ ตัน เงิน ๒๐๐ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๖๐๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๖๕๐ ตัน เงิน ๒๐๔ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๖๕๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๗๐๐ ตัน เงิน ๒๐๗ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๗๐๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๗๕๐ ตัน เงิน ๒๑๐ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๗๕๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๘๐๐ ตัน เงิน ๒๑๓ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๘๐๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๘๕๐ ตัน เงิน ๒๑๖ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๘๕๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๙๐๐ ตัน เงิน ๒๑๙ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๙๐๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๙๕๐ ตัน เงิน ๒๒๒ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๙๕๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๑๐๐๐ ตัน เงิน ๒๒๕ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๑,๐๐๐ ตัน แต่ต่ำกว่า ๑๐๕๐ ตัน เงิน ๒๒๘ บาท ถ้าเป็นเรือขนาดเกินกว่า ๑๐๕๐ ตัน ให้เพิ่มค่าจ้างอีกทุก ๆ ๕๐ ตันละ ๒ บาท ถ้าเป็นเรือใบที่ไม่มีเรือกลไฟจูง ให้เพิ่มพิกัดอีกร้อยละ ๑๕ เมื่อเวลาว่าจ้างผู้นำร่องนั้น ต้องว่าราคาจ้างทั้งขาไปขามารวมกันไม่ให้ว่าจ้างเฉพาะขาไปหรือขามาอย่างเดียว ค่าจ้างนำร่องระหว่างตั้งแต่สันดอนถึงเกาะสีชัง หรืออ่างศิลาและตั้งแต่เกาะสีชังและอ่างศิลาถึงสันดอน สำหรับเรือกลไฟหรือเรือใบ ที่เข้ามาหรือจะออกไปยัง } ให้คิดเพียง ๑ ส่วน ใน ๓ ของพิกัด ตำบลที่ออกชื่อข้างบนนี้ สำหรับเรือกลไฟหรือเรือใบที่ได้เข้ามากรุงเทพฯ แล้วจะออกไปยังตำบลที่ออกชื่อข้างบนนี้ :- (ก) ถ้าเป็นเรือขนาดต่ำกว่า ๖๐๐ ตัน เงิน ๕๐ บาท (ข) ถ้าเป็นเรือขนาดเกินกว่า ๖๐๐ ตัน ให้คิดเพิ่มจากจำนวนที่เกินอีกทุก ๆ ๑๐๐ ตันละ ๓ บาท ค่าจ้างนำร่องตั้งแต่สันดอนถึงเกาะพระ และตั้งแต่เกาะพระมาสันดอน ให้คิดเพียงส่วน ๑ ใน ๓ ของพิกัด ค่าจ้างนำร่องภายในเขตท่า (๑) ตั้งแต่สุดเขตท่ากรุงเทพฯ ทิศใต้ถึงวัดพระยาไกร........................................เงิน ๑๕ บาท(๒) ตั้งแต่วัดพระยาไกรถึงหน้าสถานบริษัทเบอร์นิโอกำปนี..............................เงิน ๑๐ บาท(๓) ตั้งแต่หน้าสถานบริษัทบอร์นิโอกำปนี ถึงปากคลองผดุง..............................เงิน ๑๐ บาท(๔) ตั้งแต่ปากคลองผดุงฯ ถึงสุดเขตทิศใต้ของทำเลสำหรับทอดสมอจอดเรือรบ...................เงิน ๑๐ บาท(๕) ตั้งแต่สุดเขตทิศใต้ของทำเลสำหรับทอดสมอจอดเรือรบถึงหน้ากระทรวงทหารเรือ.........................เงิน ๑๐ บาท(๖) ตั้งแต่หน้ากระทรวงทหารเรือถึงสุดเขตท่าทิศเหนือ................................เงิน ๑๐ บาท(๗) สำหรับนำเรือเข้าอู่หรือออกจากอู่.............................เงิน ๑๐ บาทถ้าเป็นเรือขนาดเกินกว่า ๑,๒๐๐ ตัน ให้เพิ่มพิกัดอีกระยะละ ๕ บาท สำหรับทุกระยะที่ว่ามานี้ ค่าจ้างนำร่องสำหรับย้ายหรือที่นอกเขตท่า สำหรับทุกไมล์หรือส่วนของหนึ่งไมล์ เงิน ๕ บาทคำชี้แจง ถ้าต้องหน่วงผู้นำร่องไว้ในเรือโดยไม่ใช่เพราะเหตุต้องคอยคราวน้ำต้องคิดค่าจ้างให้วันละ ๑๐ บาท แบบที่ ๓ พิกัดค่าธรรมเนียมประภาคารและโคมไฟ สำหรับเรือกำปั่นเดินทะเลที่เข้ามาในแม่น้ำเจ้าพระยา คิดตามขนาดเรือ................................ตันละ ๕ สตางค์ สำหรับเรือกำปั่นเดินทะเลที่ทอดสมอที่เกาะสีชัง คิดตามขนาดเรือ...........................................ตันละ ๓ สตางค์ สำหรับเรือกำปั่นเดินทะเลที่เข้ามาอยู่นอกสันดอน คิดตามขนาดเรือ........................................ตันละ ๓ สตางค์ สำหรับเรือกำปั่นเดินทะเลที่ทอดสมอ ณ ทำเลทอดสมออ่างศิลา คิดตามขนาดเรือ...........................ตันละ ๓ สตางค์ สำหรับเรือกำปั่นเดินทะเลที่เข้าในเขตท่าหรือแม่น้ำอื่น ๆ ในประเทศไทย คิดตามขนาดเรือ.............ตันละ ๓ สตางค์ สำหรับเรือที่เดินตามชายฝั่งทะเล คิดตามขนาดเรือ..........................................ตันละ ๔ สตางค์ บรรดาเรือโป๊ะจ้าย เรือสำเภา และเรืออย่างอื่น ๆ ที่ใช้ทำการ เฉพาะสำหรับบรรทุกสินค้าไปส่ง หรือรับมาจากเรือกำปั่นที่พักอยู่นอกปากน้ำนั้น ไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมประภาคารเช่นว่ามาแล้ว พระราชบัญญัติตราไว้ ณ วันที่ ๑๖ กรกฎาคม พระพุทธศักราช ๒๔๕๖ เป็นวันที่ ๙๗๙ ในรัชกาลปัจจุบันนี้

พระราชบัญญัตินี้ ให้เรียกว่า “พระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พระพุทธศักราช ๒๔๕๖”

ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้เป็นกฎหมายตั้งแต่ วันที่ ๑ กันยายน พระพุทธศักราช ๒๔๕๖ เป็นต้นไป

ในพระราชบัญญัตินี้ คำว่า “เรือกำปั่น” นั้น ท่านหมายความตลอดถึงเรือทุกอย่างที่เดินเฉพาะด้วยเครื่องจักร หรือด้วยใบ และไม่ได้ใช้กรรเชียง แจว หรือพาย คำว่า “กำปั่นไฟ” หรือ “เรือกลไฟ” นั้น ท่านหมายความตลอดถึงเรือทุกอย่างที่เดินด้วยเครื่องจักร และจะใช้ใบด้วยหรือไม่ใช้ก็ตาม และให้หมายความตลอดถึงเรือกำปั่นยนต์ด้วย คำว่า “เรือกลไฟเล็ก” นั้น ท่านหมายความตลอดถึงเรือทุกอย่างที่มีขนาดต่ำกว่าสามสิบตันที่ใช้ให้เดินด้วยเครื่องจักร คำว่า “เรือยนต์” นั้น ท่านหมายความตลอดถึงเรือยนต์ทุกอย่างที่มีขนาดต่ำกว่าสามสิบตัน ที่ใช้ให้เดินด้วยเครื่องจักรซึ่งมิได้อาศัยกำลังเกิดจากสติม คำว่า “กำปั่นใบ” หรือ “เรือใบ” นั้น ท่านหมายความตลอดถึงเรือทุกอย่างที่ใช้เดินด้วยใบ และไม่ใช้เครื่องจักร คำว่า “เรือเดินทะเล” นั้น ท่านหมายความตลอดถึงเรือทุกอย่างที่มีขนาดบรรทุกของได้กว่าพันหาบ และมีดาดฟ้าอย่างมั่นคงกันรั่วได้ตลอดลำตั้งแต่หัวเรือถึงท้ายเรือ คำว่า “เรือเล็ก” นั้น ท่านหมายความตลอดถึงเรือทุกอย่างที่ใช้ให้เดินด้วยกรรเชียง แจว หรือพาย คำว่า “แพ” นั้น ท่านหมายความตลอดถึงแพไม้ซุง แพไม้ไผ่ ไม้รวกและแพไม้ทุกอย่าง และคำว่า “ซุง” นั้น หมายความทั้งไม้ซุงและไม้เหลี่ยม คำว่า “แพคนอยู่” นั้น ท่านหมายความตลอดถึงเรือนทุกอย่างที่ปลูกอยู่บนแพไม้ไผ่ ไม้รวก หรือบนเรือทุ่น และลอยอยู่ในลำแม่น้ำหรือลำคลอง

เรือบางอย่างที่มีประเภทโดยเฉพาะนั้น คือ “เรือโป๊ะหรือเรือโป๊ะจ้าย” เรืออย่างนี้เป็นเรือเดินทะเลที่มีรูปอย่างแบบยุโรปและเครื่องเสาเพลาใบอย่างแบบจีน หรือแบบประเทศใด ๆ ในเอเซีย “เรือลำเลียง” นั้น เป็นเรือท้องแบนมีดาดฟ้าบ้าง แต่บางลำก็ไม่มีดาดฟ้าบ้าง และใช้สำหรับลำเลียงหรือถ่ายสินค้าจากกำปั่น หรือบรรทุกสินค้าส่งกำปั่น “เรือบรรทุกสินค้า” นั้น เป็นเรือไม่มีดาดฟ้าหรือมีไม่ตลอดลำ เดินด้วยกรรเชียง แจว หรือพาย หรือบางทีใช้ใบ และใช้สำหรับบรรทุกสินค้า “เรือสำเภา” นั้น เป็นเรือเดินทะเลต่ออย่างแบบจีนหรือแบบประเทศใด ๆ ในเอเซีย “เรือเป็ดทะเล” “เรือฉลอมทะเล” “เรือเท้ง” “เรือสามก้าว” “เรือฉลอมท้ายญวน” ซึ่งจะเรียกต่อไปในพระราชบัญญัตินี้ว่า “เรือเป็ดทะเลและอื่น ๆ” นั้น เป็นเรือที่ใช้ใบในเวลาเดินทะเล และใช้ใบหรือกรรเชียงหรือแจวในเวลาเดินในลำแม่น้ำ

“นายเรือ” นั้น ท่านหมายความว่า คนที่เป็นผู้ควบคุมอยู่ในเรือกำปั่นหรือเรืออื่น ๆ แต่ไม่หมายความถึงผู้นำร่อง “ลูกเรือ” นั้น ท่านหมายความว่า บรรดาคนนอกจากนายเรือหรือผู้นำร่อง ที่รับใช้หรือมีหน้าที่ทำการงานต่าง ๆ อยู่ในเรือกำปั่น “เจ้าท่า” นั้น ท่านหมายความว่า ผู้บังคับการท่าตำบลใด ๆ ในน่านน้ำไทย และหมายความตลอดถึงบรรดาคนที่เจ้าท่าตำบลใด ๆ ได้มอบหมายให้ใช้อำนาจ หรือกระทำการตามหน้าที่อย่างใด ๆ ที่เจ้าท่ามีหน้าที่หรือต้องกระทำตามพระราชบัญญัตินี้ “เจ้าพนักงานออกใบอนุญาต” นั้น ท่านหมายความว่า เจ้าท่าหรือผู้แทนเจ้าท่า และหมายความตลอดถึงเจ้าพนักงานที่ได้รับอำนาจสำหรับทำการออกใบอนุญาตนอกเขตมณฑลกรุงเทพฯ ด้วย “คนโดยสาร” นั้น ท่านหมายความว่า บรรดาคนในเรือที่ไม่ใช่นายเรือ ผู้นำร่องหรือลูกเรือสำหรับเรือนั้น

คำว่า “ตัน” หรือ “ขนาดตัน” ที่ใช้ในพระราชบัญญัตินี้นั้น ถ้าแห่งใดมิได้ว่าไว้อย่างอื่น ท่านหมายความว่า เป็นขนาด หรือน้ำหนักที่คำนวณตามข้อบังคับการตรวจเซอร์เวย์เรือของกรมเจ้าท่า

คำว่า “น่านน้ำไทย” นั้น ท่านหมายความว่า บรรดาน่านน้ำที่เป็นส่วนแห่งพระราชอาณาจักรไทย และหมายความตลอดถึงบรรดาท่าและทำเลทอดจอดเรือ และลำแม่น้ำลำคลองในพระราชอาณาจักรทั่วไปด้วย

ในพระราชบัญญัตินี้ แห่งใดมีบัญญัติว่าด้วยการออกอนุญาตอย่างใด ๆ ตามซึ่งเจ้าท่าเห็นจำเป็นจะต้องออกเป็นหนังสือ ท่านว่า เจ้าท่ามีอำนาจชอบด้วยกฎหมายที่จะเรียกค่าธรรมเนียมสำหรับใบอนุญาตเช่นนั้นตามอัตรา ซึ่งเจ้าท่าจะได้ตั้งขึ้นไว้แต่อย่างมากไม่เกินกว่าสองบาท

พระราชบัญญัติว่าด้วยการเดินเรือในน่านน้ำไทย รัตนโกสินทร ศก ๑๒๔ ประกาศลงวันที่ ๑๗ กรกฎาคม รัตนโกสินทร ศก ๑๒๕ ว่าด้วยการตั้งศาลทะเล ประกาศลงวันที่ ๑๙ มีนาคม รัตนโกสินทร ศก ๑๒๕ ว่าด้วยการออกใบอนุญาตสำหรับเรือบรรทุกสินค้าและเรือเล็ก และประกาศลงวันที่ ๑๑ เมษายน รัตนโกสินทร ศก ๑๒๙ ว่าด้วยเรือกลไฟที่ใช้สำหรับรับจ้างนั้น ท่านให้ยกเลิก แต่การที่ยกเลิกนี้ท่านว่า มิได้เป็นความเกี่ยวอย่างใดแก่บรรดาการที่ได้กระทำไว้ หรือแก่ความผิดอย่างใด ๆ ที่ได้มีผู้กระทำขึ้นในเวลาก่อนประกาศให้ใช้พระราชบัญญัตินี้

กฎสำหรับป้องกันมิให้เรือโดนกัน พระพุทธศักราช ๒๔๕๖ นั้น ท่านว่ามิใช่สำหรับแต่เรือกำปั่นไทยฝ่ายเดียว ให้ใช้ได้ตลอดถึงเรือกำปั่นทั้งหลายที่เดินในบรรดาเขตท่า และเขตที่ทอดจอดเรือของพระราชอาณาจักรไทย แต่อย่าให้ขัดกับพระราชบัญญัตินี้ เมื่อจะต้องเป็นการขัดเช่นนั้นไซร้ ต้องให้ถือเอาข้อบังคับในพระราชบัญญัตินี้เป็นใหญ่ ดังได้ว่าไว้ในข้อ ๓๐ แห่งกฎนั้น และท่านว่า ผู้เป็นเจ้าของและเป็นนายเรือทุกลำ ต้องถือและกระทำตามกฎนั้นจงทุกประการ

การลงโทษจำคุกหรือปรับนั้น ถ้าจำเลยเป็นคนในบังคับต่างประเทศซึ่งมีกงสุลผู้แทน ที่มีอำนาจฝ่ายตุลาการสำหรับประเทศนั้นตั้งอยู่ในพระราชอาณาจักรไทย ท่านว่าต้องเป็นหน้าที่ของศาลกงสุลนั้นบังคับให้เป็นไปตามโทษานุโทษ

เขตท่ากรุงเทพฯ นั้นคือ ด้านเหนือ :- ตั้งแต่เสาหินที่สร้างไว้เหนือปากคลองบางกระบือ ที่ฝั่งแม่น้ำตรงกันข้าม ด้านใต้ :- ตั้งแต่เสาหินที่สร้างไว้ ที่ฝั่งแม่น้ำตรงกันข้าม ณ ตำบลเหนือปากคลองบางลำภูเลื่อน

เขตท่าเกาะสีชังนั้น คือ :- ด้านเหนือ :- ตั้งแต่สุดเหนือกองหินสัมปะยื้อเป็นบรรทัดเลงตรงสู่ทิศตะวันออก ด้านตะวันออก :- บรรทัดเลงตรงเหนือตรงใต้ผ่าแหลมสุดตะวันออกของเกาะร้านดอกไม้ ด้านใต้ :- บรรทัดเลงตรงทิศตะวันออกจากเสาหินที่สร้างไว้ที่ปลายแหลมวังเกาะสีชัง ด้านตะวันตก :- เกาะสีชังและหินสัมปะยื้อ

เขตท่าอ่างศิลานั้น คือ :- ด้านตะวันตก :- เพียงแนวน้ำลึก ๗ วา ในเวลาที่น้ำทะเลลงงวด ด้านใต้ :- บรรทัดเลงตรงทิศตะวันตกจากแหลมแท่นถึงที่น้ำลึก ๗ วา ในเวลาที่น้ำทะเลลงงวด

เขตทำเลทอดจอดเรือตำบล นอกสันดอนนั้น คือ ด้านตะวันตก :- บรรทัดเลงตรงทิศใต้จากเสาหิน ที่สร้างไว้ประมาณกึ่งกลางระยะทางระหว่างแม่น้ำเจ้าพระยา กับแม่น้ำท่าจีน จนจดถึงแนวน้ำลึก ๗ วา ในเวลาที่น้ำทะเลลงงวด ด้านใต้ :- เสมอเพียงแนวที่น้ำลึก ๗ วา ในเวลาที่น้ำทะเลลงงวด ด้านตะวันออก :- จดเขตท่าอ่างศิลา

เขตท่าอื่น ๆ ในประเทศไทยนอกจากที่ว่ามานี้จะได้กำหนดต่อไป โดยประกาศเฉพาะตำบล

เวลาเรือกำปั่นลำใดเข้ามาในน่านน้ำไทย ผู้เป็นนายเรือต้องชักธงสำหรับเรือลำนั้นขึ้นไว้ให้ปรากฏ และต้องชักธงนั้นขึ้นไว้ในเวลากลางวันจนกว่าเจ้าท่ามาขึ้นบนเรือ

เรือกำปั่นทุกลำ เวลาเข้ามาในแม่น้ำเจ้าพระยา เมื่อถึงด่านเมืองสมุทรปราการต้องหยุด และถ้าจำเป็นก็ต้องทอดสมอที่นั้นเพื่อให้เจ้าพนักงานแพทย์ศุขา และเจ้าพนักงานศุลกากรมาขึ้นบนเรือ และต้องยอมให้เจ้าพนักงานศุลกากรมาในเรือนั้นถึงกรุงเทพฯ และอยู่ต่อไปในเรือจนกว่าจะมีอนุญาตให้เปิดระวางเรือ หรือจนกว่าจะมีเจ้าพนักงานศุลกากรที่กรุงเทพฯ มาเปลี่ยน เมื่อเจ้าพนักงานศุลกากรขอให้กระทำ ผู้เป็นนายเรือต้องเขียนข้อความกรอกในแบบพิมพ์ (อย่างแบบที่ ๑ ท้ายพระราชบัญญัตินี้) บอกชื่อของเรือ จำนวนคนประจำเรือและคนโดยสาร และเรือมาจากตำบลใด แล้วต้องทำรายงานบอกชนิดและจำนวนอาวุธ เครื่องกระสุนปืนนั้นและดินระเบิดที่มีมาในเรือนั้น และถ้าเจ้าพนักงานจะต้องการเอาของเหล่านั้นมารักษาไว้ นายเรือก็ต้องส่งให้แก่เจ้าพนักงานศุลกากรที่กำกับอยู่นั้นทั้งสิ้น

นายเรือกำปั่นไทยลำใดที่ออกไปจากแม่น้ำเจ้าพระยาต้องแจ้งความที่จะออกไปนั้นต่อเจ้าท่า ณ กรุงเทพฯ และนายเรือกำปั่นไทยหรือเรือกำปั่นต่างประเทศลำใด เมื่อก่อนจะออกไป ต้องได้รับใบเบิกล่องจากกรมศุลกากรที่กรุงเทพฯ และเมื่อล่องลงไปถึงหน้าด่านเมืองสมุทรปราการต้องหยุด และถ้าเป็นการจำเป็นก็ต้องทอดสมอที่นั้น เพื่อให้เจ้าพนักงานศุลกากรมาขึ้นบนเรือและรับเอาใบเบิกล่อง

นายเรือกำปั่นลำใดที่ทอดสมออยู่ในอ่าวนอกที่เกาะสีชัง หรือที่อ่างศิลา เมื่อเรือจะออกจากที่นั่นจะไปเมืองอื่นต้องได้รับใบเบิกล่องจากเจ้าพนักงานศุลกากรประจำท้องที่ และนายเรือกำปั่นลำใดที่เข้ามาหรือออกไปจากท่า หรือลำแม่น้ำอื่น ๆ ในพระราชอาณาจักรไทย ต้องทอดสมอที่หน้าด่านของท่าหรือแม่น้ำนั้น ๆ แล้วรายงานการที่เข้ามาหรือจะออกไปต่อเจ้าพนักงาน และต้องปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานผู้นั้น

นายเรือกำปั่นผู้ใดกระทำความละเมิดอย่างใด ๆ ต่อบัญญัติในมาตรา ๑๗, ๑๘, ๑๙ และ ๒๐ ท่านว่าผู้นั้นมีความผิด ต้องระวางโทษปรับเป็นเงินไม่เกินกว่าแปดร้อยบาท

นายเรือกำปั่นไทยลำใด หรือนายเรือกำปั่นต่างประเทศลำใดของชาติที่ไม่มีกงสุลเป็นผู้แทนอยู่ในประเทศไทย เมื่อเรือล่วงเข้าในเขตท่ากรุงเทพฯ แล้ว ถ้าไม่ใช่วันอาทิตย์หรือวันที่ปิดที่ว่าการ ต้องรายงานการที่เข้ามาถึงนั้น ต่อกรมเจ้าท่าภายในเวลา ๒๔ ชั่วโมง

นายเรือกำปั่นเช่นว่ามาแล้วในมาตรา ๒๒ ต้องนำหนังสือสำหรับเรือ บัญชีคนโดยสาร ใบทะเบียนของเรือยื่นไว้ต่อกรมเจ้าท่า และถ้าเจ้าพนักงานจะต้องการสำเนาอันถ่องแท้ของบัญชีสินค้าที่มีมาในเรือ นายเรือต้องยื่นให้ทราบด้วย

ถ้าเป็นเรือกำปั่นต่างประเทศที่มีกงสุลเป็นผู้แทนอยู่ในกรุงเทพฯ นายเรือต้องนำหนังสือต่าง ๆ เช่นว่ามาแล้วนั้น ยื่นไว้ต่อที่ว่าการกงสุลของประเทศนั้น แต่เมื่อเวลาที่เจ้าท่าขึ้นไปบนเรือต้องเขียนข้อความกรอกลงในแบบพิมพ์ (คือ แบบที่ ๑ ท้ายพระราชบัญญัตินี้) ที่เจ้าท่าจะส่งให้ และบอกบัญชีคนโดยสารโดยถูกต้อง และแจ้งความเหตุร้ายหรือความตายที่ได้มีขึ้นในตามทางที่มานั้นด้วย

นายเรือกำปั่นลำใดที่เข้ามาถึงแล้ว เมื่อก่อนจะเปิดระวางเอาสินค้าขึ้นจากเรือ ต้องทำรายงานบัญชีสินค้าที่มีมาในเรือลำนั้นโดยถี่ถ้วนยื่นต่อกรมศุลกากร และนายเรือกำปั่นลำใดที่จะออกไป ต้องทำรายงานบัญชีสินค้าในเรือนั้นโดยถี่ถ้วน ยื่นต่อกรมศุลกากรภายในหกวันก่อนเวลาที่ไป และต้องยื่นรายงานบอกจำนวน เพศ และชาติของคนโดยสารในเรือนั้น ต่อเจ้าพนักงานศุลกากรที่เมืองสมุทรปราการด้วย เรือกำปั่นลำใดที่เข้ามาในเขตท่า ถ้านายเรือยังไม่ทราบพระราชบัญญัตินี้ ก็ให้เจ้าพนักงานจัดหาให้ไว้เล่มหนึ่งและคิดราคาสองบาท

เรือกำปั่นเดินทะเลลำใดที่เตรียมจะไปจากเขตท่าต้องชักธงลา (คือ ธงที่เรียกว่า บลูปีเตอร์) ขึ้นบนเสาหน้า และต้องชักไว้จนกระทั่งเรือออกเดิน ถ้าเป็นเรือที่กำหนดจะออกเวลาบ่ายต้องชักธงลาขึ้นไว้เสียตั้งแต่เวลาเช้า ถ้ากำหนดจะออกเวลาเช้าต้องชักธงลาขึ้นไว้ให้ปรากฏเสียตั้งแต่ตอนบ่ายวันก่อน

เรือกำปั่นไฟลำใดกำลังปล่อยให้ล่องตามน้ำลงมาเข้าในเขตท่ากรุงเทพฯ ต้องชักธงสัญญาณที่เรียกว่าธง “G” (ยี) ตามแบบข้อบังคับธงระหว่างนานาประเทศ ไว้ข้างตอนหน้าเรือในที่เห็นได้โดยง่าย และถ้ามีเรือกำปั่นไฟลำอื่นกำลังแล่นตามน้ำขึ้นมาต้องออกกลางลำน้ำ และให้ใกล้ที่สุดที่จะเป็นได้กับพวกเรือที่จอดอยู่กลางลำน้ำและคอยอยู่ที่นั่นจนกว่าเรือลำนั้นจะเลยพ้นไป ถ้าเรือที่กำลังปล่อยให้ล่องตามน้ำลงมานั้นเป็นเรือโป๊ะ หรือเรือโป๊ะจ้าย หรือเรือสำเภาฉะนั้น ต้องชักเครื่องสัญญาณเป็นรูปลูกตะกร้อสีดำกว้างไม่ต่ำกว่าห้าสิบเซนติเมตร ไว้ในที่แลเห็นได้โดยง่าย

นายเรือคนใดกระทำความละเมิดต่อบัญญัติในมาตรา ๒๒, ๒๓, ๒๔, ๒๕, ๒๖ และ ๒๗ แห่งพระราชบัญญัตินี้ ท่านว่าต้องระวางโทษปรับเป็นเงินไม่เกินกว่าสี่ร้อยบาท

ภายในเขตท่ากรุงเทพฯ ถ้าเรือกำปั่นลำใดที่มิได้ผูกจอดเทียบท่าเรือหรือท่าโรงพักสินค้า เรือกำปั่นลำนั้นต้องทอดสมอจอดอยู่กลางลำน้ำด้วยสมอสองตัว มีสายโซ่ให้พอทั้งสองตัวเพื่อกันมิให้เรือเกาสมอเคลื่อนจากที่นั้นได้