มาตรา 149

ที่ดินซึ่งใช้เป็นที่อยู่อาศัยของตนเองก็ดี ใช้เป็นที่เลี้ยงสัตว์ของตนเองก็ดี หรือใช้ประกอบกสิกรรมประเภทไม้ล้มลุกของตนเองก็ดี ซึ่งอยู่ในเขตจังหวัดเดียวกันไม่ว่าจะเป็นที่ดินแปลงเดียวหรือหลายแปลง ก็ให้ลดหย่อนไม่ต้องเสียภาษีบำรุงท้องที่ตามเกณฑ์แต่อย่างใดอย่างหนึ่ง ดังต่อไปนี้ (ก) ถ้าเป็นที่ดินนอกเขตเทศบาล หักลดหย่อนให้ห้าไร่ (ข) ถ้าเป็นที่ดินในเขตเทศบาลตำบล หรือในเขตสุขาภิบาล หักลดหย่อนหนึ่งไร่ (ค) ถ้าเป็นที่ดินในเขตเทศบาลเมือง หักลดหย่อนให้สองร้อยตารางวา (ง) ถ้าเป็นที่ดินในเขตเทศบาลนคร หักลดหย่อนให้หนึ่งร้อยตารางวา ที่ดินตาม (ก) (ข) (ค) และ (ง) ถ้ามีสิ่งปลูกสร้างซึ่งใช้เป็นสถานการค้าหรือให้เช่า ก็ไม่หักลดหย่อนให้สำหรับที่ดินที่มีสิ่งปลูกสร้างซึ่งใช้เป็นสถานการค้าหรือให้เช่านั้น ในกรณีที่บุคคลหลายคนมีกรรมสิทธิ์ร่วมกันหรือครอบครองร่วมกันในที่ดินที่อยู่ในท้องที่หลายจังหวัด ให้ได้รับลดหย่อนร่วมกันได้แต่จังหวัดเดียวตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้ข้างต้น ในกรณีที่บุคคลคนเดียวมีที่ดินอยู่ในท้องที่หลายจังหวัดให้ได้รับลดหย่อนได้แต่จังหวัดเดียว ตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้ข้างต้น มาตรา ๑๕๐ ที่ดินดังต่อไปนี้ ให้ยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีบำรุงท้องที่ (๑) พระราชวังอันเป็นส่วนสาธารณสมบัติของแผ่นดิน (๒) สาธารณสมบัติของแผ่นดินและที่ดินของรัฐบาล ซึ่งใช้ในกิจการของรัฐบาลหรือสาธารณะโดยมิได้หาผลประโยชน์ (๓) ที่ดินของเทศบาล ซึ่งใช้ในกิจการของเทศบาลหรือสาธารณะโดยมิได้หาผลประโยชน์ (๔) ที่ดินที่ใช้เฉพาะการพยาบาลสาธารณะ การศึกษาหรือการกุศลสาธารณะ (๕) ที่ดินที่ใช้เฉพาะในศาสนกิจศาสนาใดศาสนาหนึ่ง หรือวัดวาอาราม หรือสำนักสงฆ์ หรือที่ธรณีสงฆ์ หรือสถานวัดบาทหลวง สถานพักสอนศาสน หรือที่ศาลเจ้า โดยมิได้หาผลประโยชน์ (๖) สุสาน และฌาปนสถาน (๗) ที่ดินทางรถไฟ การประปา การไฟฟ้า หรือท่าเรือของรัฐ (๘) ที่ดินซึ่งรัฐมนตรีออกกฎกระทรวงยกเว้น