พ.ร.บ.การเดินเรือในน่านน้ำไทย พระพุทธศักราช 2456 เปลี่ยนอะไรบ้าง

มีพระบรมราชโองการในพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ให้ประกาศจงทราบทั่วกันว่า ได้ทรงพระราชดำริเห็นว่า พระราชบัญญัติว่าด้วยการเดินเรือในน่านน้ำไทยที่ได้ตราขึ้นไว้ เมื่อวันที่ ๒๕ มิถุนายน รัตนโกสินทร์ ศก ๑๒๔ นั้น ยังมีบกพร่องอยู่หลายประการ สมควรจะเปลี่ยนแก้ให้สมกับกาลสมัย เพราะฉะนั้นจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้แทน ดังต่อไปนี้ ความเบื้องต้น และอธิบายบางคำที่ใช้ ในพระราชบัญญัตินี้ (ก) เมื่อเวลาเรือกำปั่นเข้ามาในน่านน้ำไทย (ข) เมื่อเวลาเรือกำปั่นเข้ามาหรือออกจากแม่น้ำ (ค) เมื่อเวลาเรือกำปั่นเข้ามาหรือออกจากเขตท่ากรุงเทพฯ (ก) ว่าด้วยทางเรือเดินสายตะวันออกหรือสายใหญ่ (ข) ว่าด้วยทางเรือเดินสายตะวันตก (ค) ว่าด้วยส่วนของทางเรือเดินทั้งสองสายที่หวงไว้สำหรับให้เรือเล็กเดิน (ฆ) ว่าด้วยทางคลองต่าง ๆ (ก) แพไม้ (ข) แพคนอยู่ (ค) ว่าด้วยเรือจับสัตว์น้ำและโพงพางที่ขวางแม่น้ำ (ก) ว่าด้วยผูกเรือกับฝั่งด้วยเชือกลวดและเชือกต่าง ๆ (ข) ว่าด้วยฝีเท้าเรือ-เกิดเหตุอันตราย-โคมไฟ (ค) ว่าด้วยเรือถอยออกจากอู่ (ฆ) ว่าด้วยทุ่นและเครื่องสำหรับผูกจอดเรือ (ค) ว่าด้วยการล่วงล้ำลำแม่น้ำ (ฆ) ว่าด้วยการทิ้งอับเฉาลงในลำแม่น้ำ, เขตท่า หรือในทำเลทอดสมอจอดเรือ (ง) ว่าด้วยเรือที่เป็นอันตรายลง ฯลฯ (จ) ว่าด้วยแตรหวีดเป่าด้วยแรงสติม ว่าด้วยการยิงปืน ว่าด้วยการตีกลองตีฆ้องและจุดดอกไม้เพลิง (ฉ) ว่าด้วยทรัพย์สิ่งของที่ลืมไว้ในเรือและทรัพย์สิ่งของที่ลอยพลัดอยู่ในแม่น้ำ (ช) ว่าด้วยคำเตือนสำหรับนายเรือกำปั่น แบบที่ ๑ แบบคำถามซึ่งนายเรือต้องชี้แจงในเวลาที่เรือเข้ามาถึง (๑) วันที่เรือมาถึง (๒) ชื่อเรือ (๓) ธงชาติของเรือ (๔) ประเภทของเรือ (๕) เรือขนาดกี่ตัน (๖) ชื่อนายเรือ (๗) เรือมาขึ้นแก่ผู้ใด (๘) เรือมาจากไหน (๙) ได้ออกเรือจากนั่นเมื่อวันใด (๑๐) ประเภทสินค้าที่บรรทุกมาในเรือ (๑๑) มียาฝิ่นบรรทุกมาเท่าไร (๑๒) มีหนังสือส่งทางไปรษณีย์มาเท่าไร (๑๓) มีเครื่องอาวุธอย่างไรเท่าไร (๑๔) มีเครื่องกระสุนปืนและเครื่องระเบิดอย่างไรเท่าไร (๑๕) มีโรคร้ายที่ติดกันได้หรือไม่ (๑๖) ได้มีคนตายในเรือหรือไม่ (๑๗) จำนวนคนประจำเรือ (๑๘) จำนวนคนโดยสารชั้นมีห้องให้พัก (๑๙) จำนวนคนโดยสาร ที่อาศัยพักบนดาดฟ้า (๒๐) จดหมายเหตุ แบบที่ ๒ พิกัดค่าจ้างนำร่อง ตั้งแต่สันดอนถึงกรุงเทพฯ และจากกรุงเทพฯ ถึงที่ทอดสมออันไม่น่ากลัวอันตรายนอกสันดอน คิดรวมทั้งขามาขาไป พิกัดสำหรับเรือกลไฟ และสำหรับเรือใบที่มีเรือจูง เรือขนาดตั้งแต่ ๑๕๐ ตันลงมา เงิน ๑๑๕ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๑๕๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๒๐๐ ตัน เงิน ๑๓๗ บาท ๕๐ สตางค์ เรือขนาดเกินกว่า ๒๐๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๒๕๐ ตัน เงิน ๑๖๐ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๒๕๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๓๐๐ ตัน เงิน ๑๖๖ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๓๐๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๓๕๐ ตัน เงิน ๑๗๒ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๓๕๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๔๐๐ ตัน เงิน ๑๗๗ บาท ๕๐ สตางค์ เรือขนาดเกินกว่า ๔๐๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๔๕๐ ตัน เงิน ๑๘๓ บาท ๕๐ สตางค์ เรือขนาดเกินกว่า ๔๕๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๕๐๐ ตัน เงิน ๑๘๙ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๕๐๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๕๕๐ ตัน เงิน ๑๙๕ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๕๕๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๖๐๐ ตัน เงิน ๒๐๐ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๖๐๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๖๕๐ ตัน เงิน ๒๐๔ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๖๕๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๗๐๐ ตัน เงิน ๒๐๗ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๗๐๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๗๕๐ ตัน เงิน ๒๑๐ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๗๕๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๘๐๐ ตัน เงิน ๒๑๓ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๘๐๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๘๕๐ ตัน เงิน ๒๑๖ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๘๕๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๙๐๐ ตัน เงิน ๒๑๙ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๙๐๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๙๕๐ ตัน เงิน ๒๒๒ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๙๕๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๑๐๐๐ ตัน เงิน ๒๒๕ บาท เรือขนาดเกินกว่า ๑,๐๐๐ ตันแต่ต่ำกว่า ๑๐๕๐ ตัน เงิน ๒๒๘ บาท ถ้าเป็นเรือขนาดเกินกว่า ๑๐๕๐ ตัน ให้เพิ่มค่าจ้างอีกทุก ๆ ๕๐ ตันละ ๒ บาท ถ้าเป็นเรือใบที่ไม่มีเรือกลไฟจูง ให้เพิ่มพิกัดอีกร้อยละ ๑๕ เมื่อเวลาว่าจ้างผู้นำร่องนั้น ต้องว่าราคาจ้างทั้งขาไปขามารวมกันไม่ให้ว่าจ้างเฉพาะขาไปหรือขามาอย่างเดียว ค่าจ้างนำร่องระหว่างตั้งแต่สันดอนถึงเกาะสีชัง หรืออ่างศิลาและตั้งแต่เกาะสีชังและอ่างศิลาถึงสันดอน สำหรับเรือกลไฟหรือเรือใบ ที่เข้ามาหรือจะออกไปยัง } ให้คิดเพียง ๑ ส่วน ใน ๓ ของพิกัด ตำบลที่ออกชื่อข้างบนนี้ สำหรับเรือกลไฟหรือเรือใบที่ได้เข้ามากรุงเทพฯ แล้วจะออกไปยังตำบลที่ออกชื่อข้างบนนี้ :- (ก) ถ้าเป็นเรือขนาดต่ำกว่า ๖๐๐ ตันเงิน ๕๐ บาท (ข) ถ้าเป็นเรือขนาดเกินกว่า ๖๐๐ ตันให้คิดเพิ่มจากจำนวนที่เกินอีกทุก ๆ ๑๐๐ ตันละ ๓ บาท ค่าจ้างนำร่องตั้งแต่สันดอนถึงเกาะพระ และตั้งแต่เกาะพระมาสันดอน ให้คิดเพียงส่วน ๑ ใน ๓ ของพิกัด ค่าจ้างนำร่องภายในเขตท่า (๑)ตั้งแต่สุดเขตท่ากรุงเทพฯ ทิศใต้ ถึงวัดพระยาไกร เงิน ๑๕ บาท (๒)ตั้งแต่วัดพระยาไกรถึงหน้าสถานบริษัท เบอร์นิโอกำปนี เงิน ๑๐ บาท (๓)ตั้งแต่หน้าสถานบริษัทบอร์นิโอกำปนี ถึง ปากคลองผดุง เงิน ๑๐ บาท (๔)ตั้งแต่ปากคลองผดุงฯ ถึงสุดเขตทิศใต้ ของทำเลสำหรับทอดสมอจอดเรือรบ เงิน ๑๐ บาท (๕)ตั้งแต่สุดเขตทิศใต้ของทำเลสำหรับทอด สมอจอดเรือรบถึงหน้ากระทรวงทหารเรือ เงิน ๑๐ บาท (๖)ตั้งแต่หน้ากระทรวงทหารเรือถึงสุดเขตท่า ทิศเหนือ เงิน ๑๐ บาท (๗)สำหรับนำเรือเข้าอู่หรือออกจากอู่ เงิน ๑๐ บาท ถ้าเป็นเรือขนาดเกินกว่า ๑,๒๐๐ ตัน ให้เพิ่มพิกัดอีกระยะละ ๕ บาท สำหรับทุกระยะที่ว่ามานี้ ค่าจ้างนำร่องสำหรับย้ายหรือที่นอกเขตท่า สำหรับทุกไมล์หรือส่วนของหนึ่งไมล์ เงิน ๕ บาท คำชี้แจง ถ้าต้องหน่วงผู้นำร่องไว้ในเรือโดยไม่ใช่เพราะเหตุต้องคอยคราวน้ำต้องคิดค่าจ้างให้วันละ ๑๐ บาท แบบที่ ๓ พิกัดค่าธรรมเนียมประภาคารและโคมไฟ สำหรับเรือกำปั่นเดินทะเลที่เข้ามาในแม่น้ำเจ้าพระยา(ยกเลิก) คิดตามขนาดเรือ ตันละ ๑๐ สตางค์ สำหรับเรือกำปั่นเดินทะเลที่ทอดสมอที่เกาะสีชัง คิดตามขนาดเรือ ตันละ ๖ สตางค์ สำหรับเรือกำปั่นเดินทะเลที่เข้ามาอยู่นอกสันดอน คิดตามขนาดเรือ ตันละ ๖ สตางค์ สำหรับเรือกำปั่นเดินทะเลที่ทอดสมอ ณ ทำเล ทอดสมออ่างศิลา คิดตามขนาดเรือ ตันละ ๖ สตางค์ สำหรับเรือกำปั่นเดินทะเลที่เข้าในเขตท่าหรือ แม่น้ำอื่น ๆ ในประเทศไทย คิดตามขนาดเรือ ตันละ ๖ สตางค์ สำหรับเรือที่เดินตามชายฝั่งทะเล คิดตามขนาดเรือ ตันละ ๘ สตางค์ พระราชบัญญัติตราไว้ ณ วันที่ ๑๖ กรกฎาคม พระพุทธศักราช ๒๔๕๖ เป็นวันที่ ๙๗๙ ในรัชกาลปัจจุบันนี้

เรือกำปั่นไฟลำใดกำลังปล่อยถอยหลังให้ล่องตามน้ำลงมาในเขตท่ากรุงเทพฯ ต้องชักธงสัญญาที่เรียกว่าธง “G” (ยีL.U.” (แอล ยู) ตามแบบข้อบังคับธงระหว่างนานาประเทศไว้ข้างตอนหน้าเรือในที่แลเห็นได้โดยง่าย และถ้ามีเรือกำปั่นไฟลำอื่นกำลังแล่นตามน้ำลงมาด้วย ให้เรือกำปั่นลำที่ปล่อยถอยหลังนั้นออกกลางน้ำ และให้ใกล้ที่สุดที่จะเป็นได้กับพวกเรือที่จอดทอดสมออยู่กลางลำน้ำและคอยอยู่ที่นั่นจนกว่าเรือลำที่แล่นตามน้ำลงมาจะแล่นพ้นไป ถ้าเรือที่กำลังปล่อยถอยหลังให้ล่องตามน้ำลงมานั้น เป็นเรือโป๊ะหรือโป๊ะจ้ายหรือเรือสำเภา ต้องชักเครื่องสัญญาเป็นรูปลูกตะกร้อสีดำกว้างไม่ต่ำกว่าห้าสิบเซนติเมตรไว้ในที่แลเห็นได้โดยง่าย [คำว่า “L.U.” (แอล ยู) แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา ๘ แห่งพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๗๗]

เรือกำปั่นลำใดต้องการจะเปลี่ยนที่ทอดจอด หรือเรือกำปั่นลำใดที่เทียบท่าเรือ หรือท่าสินค้าต้องการจะหาที่ทอดจอดในลำแม่น้ำก็ให้ชักธงสัญญาณอักษร “T” (ธีB.A.Z.” (บี เอ แซด) ตามแบบข้อบังคับระหว่างนานาประเทศสำหรับการใช้ธงสัญญาณ แล้วเจ้าท่าจะได้ขึ้นไปบนเรือลำนั้นและชี้ให้ทอดจอด [คำว่า “B.A.Z.” (บี เอ แซด) แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา ๙ แห่งพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๗๗]

เรือกำปั่นลำใดต้องการให้กองตระเวนมาช่วยก็ให้ชักธงสัญญาณหมายอักษร “YN” (ไวเอ็นS.T.” (เอส ที) ตามแบบข้อบังคับระหว่างนานาประเทศสำหรับการใช้ธงสัญญาณ ถ้ามีเหตุสำคัญขัดขืนต่อการบังคับบัญชาเกิดขึ้นในเรือฉะนั้นแล้ว ให้ชักธงสัญญาณหมายอักษร “YF” (ไวเอฟ)R.X.” (อาร์ เอกซ์) [คำว่า “S.T.” (เอส ที) และคำว่า “R.X.” (อาร์ เอกซ์) แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา ๑๐ แห่งพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๗๗]

ในคลองแม่น้ำลำคลองต่าง ๆ นอกเขตท่าบรรดาเรือที่เดินตามน้ำต้องให้เดินกลางคลอง บรรดาลำแม่น้ำหรือลำคลอง เรือที่เดินทวนน้ำต้องให้เดินแอบฝั่ง ถ้าไม่สามารถจะทำอย่างหนึ่งอย่างใดที่ดังว่ามานี้ ท่านว่าให้เดิน.กลางร่องน้ำ แต่ให้ระวังและให้ปฏิบัติตามข้อบังคับบังคับการเดินเรือแห่งท้องที่ถิ่นซึ่งใช้อยู่หรือจะได้ตั้งขึ้นต่อไป อันว่าเพื่อควบคุมการเดินเรือในลำแม่น้ำหรือคลองนั้น ๆ ด้วย ให้เจ้าท่าหรือข้าหลวงประจำจังหวัดในท้องถิ่นที่ไม่มีเจ้าท่า มีอำนาจออกข้อบังคับควบคุมการเดินเรือในคลองต่าง ๆ แม่น้ำและลำคลองใด ๆ ซึ่งอยู่ในเขตท้องถิ่นของตนได้ ข้อบังคับนั้นเมื่อได้รับอนุญาตจากรัฐมนตรีเจ้าหน้าที่ และได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว ให้ใช้บังคับได้

นายเรือทุก ๆ ที่ได้รับประกาศนียบัตรแสดงความรู้ทุกคน ต้องใช้ความระวังระมัดระวังในการควบคุมเรือโดยเต็มสติปัญญาความสามารถ เพื่อมิให้เกิดเหตุอันตรายขึ้นแก่เรือที่ตนเดิน อุบัติเหตุหรือแก่เรืออื่น หรือแก่สมบัติอันตรายอย่างใด ๆ และถ้ามีเหตุอันตรายอย่างใด ๆ เกิดขึ้นในเวลาหน้าที่ขณะที่ตนกำลังเดินกระทำการควบคุมเรืออยู่นั้นอยู่ นายเรือลำนั้นต้องรีบทำหนังสือรายงานเหตุที่เกิดขึ้นนั้นต่อเจ้าท่าให้ทราบพนักงานผู้มีหน้าที่ดังต่อไปนี้ ถ้า๑. สำหรับเรือลำนั้นที่ยังไม่ออกไปจากเขตท่าในไปทะเลในทันทีทันใด ถัดเวลาที่เกิดเหตุอันตรายฉะนั้น ให้ยื่นรายงานนั้นต่อเจ้าท่าภายในเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงถัดเวลาที่เกิดเหตุ ถ้าและ แต่ถ้าเรือลำนั้นกำลังจะออกไปจากเขตท่าฉะนั้น ต้องเอาจากท่าไปสู่ทะเลก็ให้ส่งรายงานซึ่งจะโดยทางไปรษณีย์ลงทะเบียนในโอกาสแรกที่จะส่งได้ หรือแวะแจ้งความต่อกรมการอำเภอ หรือตำรวจท้องที่ใกล้เคียง หรือฝากรายงานนั้นไว้ แก่เจ้าพนักงานศุลกากร ณ ตำบลใกล้เคียงเพื่อส่งให้เจ้าท่าต่อไป รายงานนั้นต้องมีสำเนาคัดจากแจ้งให้ชัดเจนถึงข้อเหล่านี้ (๑) ตำบลที่เกิดเหตุพร้อมทั้งแผนที่สังเขปถ้าสามารถจะทำได้ (๒) วัน เดือน ปี ที่เกิดเหตุ (๓) ชื่อเจ้าของเรือ หรือตัวแทน และเลขทะเบียนเรือ (๔) สาเหตุที่เกิดและกรณีแวดล้อม (๕) ความเสียหายที่ได้รับ (๖) ถ้าเป็นเรือที่มีสมุดปูม ก็ให้คัดข้อความประจำวันที่จดไว้ในสมุดจดหมายเหตุสำหรับดาดฟ้าและห้องเครื่องจักรติดไปปูม ทั้งปากเรือและท้องเรือแนบมาด้วย ๒. สำหรับเรืออื่น ๆ นอกจากในอนุมาตรา ๑ ให้รายงานเหตุที่เกิดขึ้นนั้นส่งยังต่อเจ้าท่าโดยทางไปรษณีย์จากสถานีไปรษณีย์ที่แรกจะไปส่งได้โดยสะดวก หรือแจ้งความต่อกรมการอำเภอ หรือตำรวจท้องที่ใกล้เคียงภายในเวลาสี่สิบแปดชั่วโมง ๓. กรมการอำเภอ หรือตำรวจท้องที่ เมื่อได้รับแจ้งความแล้วให้ ไต่สวนและจัดการไปตามหน้าที่ และให้รีบส่งสำเนาการไต่สวนนั้นไปให้เจ้าท่าท้องถิ่น หรือส่งไว้กับกรมเจ้าพนักงานศุลกากรที่เมืองสมุทรปราการก็ได้ท่าทราบ

นอกจากเรือกำปั่นต่างประเทศอย่างที่ว่าไว้ในภายใต้บังคับแห่งมาตรา ๑๓๔ บรรดาเรือกำปั่นไฟและเรือเล็กต่าง ๆ ที่ใช้เดินอยู่ในน่านน้ำไทยภายในมณฑลกรุงเทพฯ และบรรดานอกจากเรือกลไฟที่ที่ใช้เดินรับจ้างหรือรับคนโดยสานหรือรับจ้างจูงในแม่น้ำโขง ต้องจดทะเบียนและรับใบอนุญาตและให้เสียค่าธรรมเนียมออกใบอนุญาตตามมาตรา ๑๗๔, ๑๘๐ และ ๑๘๘ เว้นแต่ ๑. เรือในมณฑลกรุงเก่า มณฑลนครสวรรค์ มณฑลพิษณุโลก มณฑลปราจีนบุรี มณฑลนครไชยศรี และมณฑลราชบุรีนั้น ยนต์มีขนาดต่ำกว่า ๓ ตันกรอสส์ ให้เรียกค่าธรรมเนียมออกใบอนุญาตกึ่งอัตราปกติ แต่ถ้าเรือยนต์นั้นเป็นของกสิกรใช้เครื่องฉุดระหัดแรงม้าไม่เกินกว่า ๗ แรงที่ใช้เพื่อประโยชน์ในการกสิกรรมของตนเอง ให้ยกเว้นไม่ต้องจดทะเบียนและรับใบอนุญาต ๒. เรือใบและเรือเล็กขนาดบรรทุกต่ำกว่า ๑๐๐ หาบ ไม่ต้องจดทะเบียนและรับใบอนุญาตจงทุกลำ ส่วนที่มีขนาดบรรทุก ตั้งแต่ ๑๐๐ หาบ ถึง ๘๐๐ หาบ ให้เรียกค่าธรรมเนียมออกใบอนุญาตกึ่งอัตราปกติ บทบัญญัติแห่งอนุมาตรา ๒ ท่านมิให้ใช้บังคับแก่เรือที่ใช้อยู่หรือที่นำมาใช้ในท้องที่ซึ่งได้มีการจดทะเบียนและออกใบอนุญาตอยู่ก่อนแล้ว

บัญญัติว่าด้วยการในท้องที่ที่มีการจดทะเบียนและออกใบอนุญาตสำหรับเรือต่าง ๆ กลไฟ เรือยนต์และเรือเล็กอยู่แล้วนั้นจะประกาศเป็นการพิเศษให้ใช้ในมณฑลให้คงมีการจดทะเบียนและออกใบอนุญาตต่อไป ส่วนในท้องที่อื่น ๆ นอกจากที่ว่ามาแล้วซึ่งยังมิได้บังคับให้มีการจดทะเบียนและออกใบอนุญาตนั้น เมื่อใดก็ได้จะใช้พระราชบัญญัตินี้บังคับเมื่อใด ให้ประกาศพระราชกฤษฎีกาให้ทราบล่วงหน้าไม่น้อยกว่าสามเดือน

เรื่องราวขอรับใบอนุญาต หรือขอเปลี่ยนต่ออายุใบอนุญาตนั้น ต้องให้ยื่นต่อเจ้าท่า หรือเจ้าพนักงาน ซึ่งได้แต่งตั้งขึ้นเพื่อการจดทะเบียนและต้องเขียนด้วยกระดาษแบบพิมพ์ที่มีไว้สำหรับ และของราชการ เวลาที่ยื่นเรื่องราวผู้ขอใบอนุญาตต้องนำเงินประมาณไม่ต่ำกว่ากึ่งจำนวนเงินค่าธรรมเนียมสำหรับออกใบอนุญาตนั้นมาวางไว้ด้วย ถ้าเป็นเรือกลไฟหรือเรือยนต์ที่ประสงค์จะเดินรับจ้างบรรทุกคนโดยสารหรือสินค้า หรือจูงเรือ ผู้ยื่นเรื่องราวต้องแจ้งมาให้ชัดเจน ถ้าจะเดินรับจ้างเป็นการประจำทางจะต้องระบุด้วยว่า ตนจะนำเรือนั้นไปเดินจากตำบลใดถึงตำบลใด เพื่อประโยชน์แห่งมาตรานี้ เรือกลไฟหรือเรือยนต์ลำใดเดินรับจ้างเป็นการประจำระหว่างตำบลใด ๆ มีกำหนดตั้งแต่ ๓ เดือนขึ้นไป ให้ถือว่าเป็นเรือเดินประจำทาง เรือกลไฟหรือเรือยนต์ที่ได้รับอนุญาตให้เดินรับจ้างบรรทุกคนโดยสารหรือสินค้า หรือจูงเรือตามความประสงค์ในวรรคก่อนนี้แล้ว ต่อมาถ้าจะขอแก้ทะเบียนเปลี่ยนความประสงค์ที่ได้รับอนุญาตไว้แต่เดิมนั้นก็ได้

เรือกำปั่นถังทุกลำที่บรรทุกน้ำมันปิโตรเลียมอย่างบรรทุกในถังระวางเมื่อเข้ามาในน่านน้ำไทยก็ดี และเรือกำปั่นทุกลำที่เตรียมจะบรรทุกน้ำมันปิโตรเลียมเช่นนั้น จากสถานที่ได้รับอนุญาตสำหรับเป็นที่เก็บน้ำมันปิโตรเลียมอย่างบรรทุกในถังระวางก็ดี ต้องชักธงสีแดงขึ้นไว้ที่ปลายเสาหน้า และที่ปลายเสากลางให้ชักธงหมายอักษร T.H.E. (ธี.เอช.อี.R.K.O. (อา เค โอ.) อันเป็นเครื่องหมายตามระเบียบสัญญาณในระหว่างนานาประเทศว่าด้วยการใช้ธง ว่ามีน้ำมันปิโตรเลียมอยู่ในเรือ และต้องชักธงเหล่านี้ไว้ตลอดเวลาตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นจนพระอาทิตย์ตกเสมอไป ในระหว่างเวลาที่ยังมีน้ำมันปิโตรเลียมมากน้อยเท่าใดอยู่ในเรือ และต่อนั้นไปจนตลอดเวลาที่เรือลำนั้นยังอยู่ในน่านน้ำไทยเวลากลางคืนตลอดเวลาที่ว่ามาแล้วนั้น เรือที่กล่าวมานี้ต้องชักโคมไฟสีแดงสองโคมเรียงคู่ขึ้นไว้ ในที่เด่นให้แลเห็นได้ง่ายที่สุด และสูงพ้นจากดาดฟ้าไม่ต่ำกว่า ๖ เมตรแต่ท่านว่าถ้าเรือกำปั่นลำใด เจ้าท่าเห็นเป็นที่พอใจว่า เมื่อขนน้ำมันปิโตรเลียมจากเรือหมดแล้วได้ชำระระวางเรือจนหมดจด และได้ล้างเรือโดยสะอาดเรียบร้อย เปิดให้อากาศเข้าออกได้ตลอดด้วยไซร้ เจ้าท่าจะยกเว้นมิให้เรือลำนั้นต้องปฏิบัติตามบังคับในมาตรานี้ก็ได้ อนึ่ง ถ้าเรือกลไฟลำใดบรรทุกน้ำมันเชื้อเพลิงชนิดที่ประมวลสัญญาณสากลบังคับว่า ต้องชักธงแสดงชนิดของน้ำมันนั้นโดยเฉพาะ ให้เรือกลไฟทุกลำปฏิบัติตามนั้น [คำว่า “R.K.O.” (อา เค โอ.) แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา ๑๑ แห่งพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๗๗]

ภายใต้บังคับแห่งมาตรา ๒๑๓ เรือกำปั่นลำใดเดินในทะเลที่เข้ามาในน่านน้ำไทยเจ้าของหรือนายเรือลำนั้น หรือที่เดินจากท่าหนึ่งถึงอีกท่าหนึ่งต้องเสียเงินค่าธรรมเนียมสำหรับประภาคาร, ทุ่นหมายร่องน้ำ และโคมไฟต่าง ๆ ในการเดินเรือ ตามอัตราซึ่งรัฐบาลจะได้กำหนดไว้ตามครั้งคราว และให้เสียเงินค่าธรรมเนียมนั้น แก่เจ้าพนักงานที่รัฐบาลจะได้ตั้งได้แต่งไว้สำหรับตั้งไว้เพื่อการนั้นตามอัตราและวิธีการที่จะได้มีกฎกระทรวงกำหนดไว้เป็นครั้งคราว

เรือรบไทย เรือรบต่างประเทศ และเรือต่อไปนี้ให้ยกเว้นไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมประภาคาร ทุ่นหมายร่องน้ำ และโคมไฟ ตามมาตรา ๒๑๒ คือ (๑) เรือของรัฐบาลไทย (๒) เรือยอชต์ของเอกชน (๓) เรือของรัฐบาลต่างประเทศ (๔) เรือที่ใช้เฉพาะขนถ่ายสินค้าหรือคนโดยสารไปมาภายในเขตท่าเดียวกัน หรือระหว่างท่ากับที่ทอดจอดเรือภายนอกแห่งท่านั้น ไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมประภาคาร (๕) เรือค้าชายฝั่งขนาดบรรทุกต่ำกว่า ๘๐๐ หาบ (๖) เรือเดินทางซึ่งมีแต่อับเฉา ไม่ได้ค่าระวางบรรทุกและไม่มีคนโดยสาร (๗) เรือที่เข้ามาเฉพาะจัดหาเชื้อเพลิง เครื่องพัสดุหรือเสบียงสำหรับเรือลำนั้นเท่านั้น (๘) เรือที่เข้ามาเพราะถูกพายุ หรือเพื่อทำการซ่อมแซม หรือเพราะเกิดเสียหาย แต่เรือที่ว่านี้จะต้องไม่ขนถ่ายสินค้าลงหรือขึ้นนอกจากสินค้าที่จำต้องขนลง เพื่อการซ่อมแซมที่ว่านี้ และภายหลังได้ขนสินค้านั้นคืนขึ้นเรือ

บัญชีพิกัดค่าธรรมเนียมประภาคารและข้อบังคับที่จะใช้สำหรับเก็บค่าธรรมเนียมประภาคารดังว่ามานี้ ให้ปิดประกาศไว้ ณ ที่ว่าการกรมเจ้าท่า เพื่อให้คนทั้งหลายทราบ(ยกเลิก)

เจ้าพนักงานเก็บค่าธรรมเนียมประภาคารเรือลำใดซึ่งจะต้องทำใบเสร็จให้แก่ผู้ที่นำเงินมาเสียค่าธรรมเนียมประภาคารและ ทุ่นหมายร่องน้ำ และโคมไฟ มาขอใบปล่อยเรือ ให้เจ้าท่า หรือเจ้าพนักงานศุลกากร หรือเจ้าพนักงานอื่นผู้มีหน้าที่เมื่อจะออกใบเบิกล่องสำหรับออกใบปล่อยเรือกำปั่นลำใด ต้องได้เห็นขอตรวจดูใบเสร็จค่าธรรมเนียมนั้น ถ้าปรากฏว่าได้เสียก่อนจึงยอมออกค่าธรรมเนียมแล้ว จึงให้ออกใบปล่อยเรือให้

ห้ามมิให้ผู้นำร่องนำเรือค้าขายลำใดไปทอดสมอในแห่งหนึ่งแห่งใดภายในเขตที่กำหนดไว้สำหรับทอดจอดเรือรบสยามไทย ตามความซึ่งกำหนดไว้ในมาตรา ๓๖ แห่งพระราชบัญญัตินี้

ทำเลที่ทอดจอดเรือสำหรับผู้นำร่องพักที่นอกสันดอนหรือในเขตทำเลทอดสมอเรือแห่งใด ๆ ในน่านน้ำสยามน้ำไทยนั้น ต้องให้เจ้าท่าเป็นผู้กำหนดให้ และห้ามมิให้เรือนำร่องลำนั้นไปพักที่อื่นนอกจากทำเลที่กำหนดไว้ให้นั้น โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าท่าก่อน

ห้ามมิให้ผู้หนึ่งผู้ใดทำการควบคุมเรือกลไฟ, เรือยนต์, เรือเดินทะเล เรือบรรทุกสินค้าขนาดบรรทุกตั้งแต่ ๑๐๐ หาบขึ้นไป ซึ่งทำการติดต่อกับเรือเดินทะเล หรือทำการควบคุมเครื่องจักรของเรือเหล่านั้น นอกจากเป็นผู้ที่ได้รับประกาศนียบัตรเป็นพยาน แสดงว่าตนมีความรู้อันสมควรที่จะทำการเช่นนั้นได้

เมื่อจะออกประกาศนียบัตรเช่นว่ามาแล้ว ให้แก่ผู้ใดสำหรับทำการเป็นนายเรือหรือต้นกลหรือ ต้นหน สรั่ง ไต้ก๋ง นายท้าย คนถือท้าย หรือผู้ใช้จักรหรือต้นหน ต้นกล คนใช้เครื่อง ท่านว่าผู้นั้นต้องได้รับสอบความสอบไล่ว่ามีความรู้สมควรแก่การ และผู้รู้ได้แล้ว และเมื่อยื่นใบสมัครสอบนั้นต้องแสดงสักขีมีพยานเป็นหลักฐานว่าตนมีมาแสดงให้เป็นที่พอใจถึงเรื่องไม่เป็นคนประพฤติเสเพลติดสุรายาเมา หรือติดยาเสพติดให้โทษความชำนาญในการนั้น ๆ และเป็นคนการงานที่ได้ทำมา และความประพฤติกิริยาเรียบร้อยในเวลาอยู่ในเรือ ไม่เป็นคนเมาและถ้าจะทั่วไปนั้นด้วย แต่ถ้าผู้นั้นเป็นนายเรือ ต้นหน, หรือ สรั่ง ไต้ก๋ง และนายท้าย จะต้องแสดงให้เห็นเป็นที่พอใจว่าตนว่ามีสายตาดีเป็นปกติด้วย ในมาตรานี้ คำว่า “สรั่ง” หมายความถึงผู้ทำการควบคุมเรือลำเลียง “ไต้ก๋ง” หมายความถึงผู้ควบคุมเรือใบเดินทะเลที่มีน้ำหนักบรรทุกตั้งแต่ ๘๐๐ หาบขึ้นไป “คนถือท้าย” หมายความถึงผู้ควบคุมหรือผู้ถือท้ายหรือคนแจวท้ายของเรือบรรทุกสินค้าที่ทำการติดต่อกับเรือเดินทะเล

ระเบียบการแบ่งชั้นสำหรับความรู้ของนายเรือ, ต้นกล, และ ต้นหน และสรั่ง ไต้ก๋ง นายท้าย คนถือท้าย ต้นกล หรือคนใช้เครื่องระเบียบการสอบไล่สอบความรู้ และพิกัดหลักสูตรความรู้และค่าธรรมเนียมที่จะต้องเสียอย่างไรนั้น ท่านว่าให้กำหนดโดยกฎข้อบังคับซึ่งให้เจ้าท่าจะเป็นผู้ออกตามออกข้อบังคับกำหนดไว้เป็นครั้งคราวโดยได้รับอนุญาต ด้วยความเห็นชอบของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงนครบาล และกฎเจ้าหน้าที่ ข้อบังคับเช่นนี้ ให้เป็นอันใช้ได้ชอบด้วยกฎหมายตั้งแต่วันที่เปิดนี้เมื่อได้ประกาศไว้ ณ ที่ว่าการกรมเจ้าท่าเป็นต้นไป [คำว่า “รัฐมนตรีว่าการ” แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา ๓ แห่งพระราชบัญญัติเทียบตำแหน่งรัฐมนตรีกับตำแหน่งเสนาบดีแต่ก่อน พุทธศักราช ๒๔๗๕]ในราชกิจจานุเบกษาแล้ว ให้ใช้บังคับได้

ในประกาศนียบัตรสำหรับแสดงความรู้นั้น ต้องให้มีแจ้งปรากฏนาม, ระบุ ชื่อ อายุ และตำหนิรูปพรรณของผู้ถือประกาศนียบัตร ถ้าผู้ถือเป็นนายท้ายหรือผู้ใช้จักรและข้อความอื่น ๆ ตามที่จำเป็น และต้องมีรูปถ่ายของผู้นั้นติดอยู่กับถือประกาศนียบัตร ปิดไว้ด้วย ประกาศนียบัตรสำหรับคนถือท้ายให้มีอายุสามปี นอกนั้นให้มีกำหนดใช้ได้มีอายุห้าปี เมื่อครบกำหนดแล้ว ผู้ถือต้องนำไปมาเปลี่ยนใหม่ โดยเสียให้เรียกค่าธรรมเนียมการเปลี่ยนประกาศนียบัตรกึ่งจำนวนหนึ่งแห่งอัตราค่าธรรมเนียมที่ได้เสียสำหรับฉบับเดิม และถ้าเจ้าท่าจะต้องการให้ แสดงสักขีพยานอย่างเดียวกันกับที่กล่าวมาหลักฐานดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๒๗๘ ก็ต้องกระทำตามประสงค์ด้วยทำได้

ผู้ใดเข้าทำการควบคุมเรือกลไฟ,เรือยนต์,เรือเดินทะเล หรือควบคุมเครื่องจักรของเรือเช่นนั้น โดยตน โดยมิได้รับประกาศนียบัตรสำหรับแสดงความรู้ตามชั้นที่อันถูกต้องตามระเบียบก็ดีบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัตินี้ หรือโดยอาศัยใช้ประกาศนียบัตรที่พ้นกำหนดอนุญาตให้ใช้ก็ดี ท่านว่าสิ้นอายุแล้ว ผู้นั้นมีความผิด ต้องระวางโทษโทษจำคุกไม่เกินสามเดือน หรือปรับเป็นเงินไม่เกินกว่าห้าร้อยพันบาท

ในระหว่างอายุใบอนุญาตซึ่งออกให้สำหรับผู้ควบคุมเรือกลไฟ และผู้ควบคุมเครื่องจักรเรือที่ต้องมีประกาศนียบัตรแสดงความรู้นั้น ในขณะที่ทำการควบคุมเรือยนต์ หรือควบคุมเครื่องจักรเรือเดินทะเลลำใดยังไม่ครบกำหนด ถ้า จะต้องเก็บใบประกาศนียบัตร ของตนไว้ในเรือเพื่อเจ้าท่าพนักงานจะขอทราบในวันหนึ่งวันใดในตรวจดูได้ ถ้าในระหว่างนั้น ว่าใครเป็นที่ใบอนุญาตประจำเรือใดยังไม่สิ้นอายุเจ้าของเรือหรือตัวแทนประสงค์จะเปลี่ยนผู้ควบคุมเรือหรือผู้ควบคุมเครื่องจักรของเรือลำนั้น ให้เจ้าของเรือหรือผู้ที่ได้รับตัวแทนนำใบอนุญาตสำหรับเรือลำนั้น ต้องบอกให้ทราบตามประสงค์ ถ้าเจ้าของเรือหรือผู้ที่รับใบอนุญาต พร้อมทั้งประกาศนียบัตรสำหรับตัวผู้ที่จะเปลี่ยนนั้นไม่บอกให้ทราบหรือบอกเป็นความเท็จ ท่านว่ามีความผิดต้องระวางโทษปรับเป็นเงินไม่เกินกว่าห้าสิบบาท และโทษปรับนี้ย่อมไม่เป็นการลบล้างโทษปรับอย่างหนึ่งอย่างใด ซึ่งผู้กระทำผิดจะพึงได้รับตามลักษณะในมาตรา ๒๙๘ แห่งพระราชบัญญัตินี้อีกโสตหนึ่งต่างหากไปให้นายทะเบียนหมายเหตุ ณ ที่ทำการเจ้าท่าท้องถิ่นที่เรือนั้นขึ้นทะเบียนภายในกำหนด ๑๕ วัน

คนรับจ้างสำหรับทำการในเรือเดินทะเลคนใด จะเข้าทำการงานหรือมีผู้จ้างทำการงานในเรือกำปั่นชาติสยามไทย หรือเรือกำปั่นต่างประเทศชาติใดที่ไม่มีกงสุลประจำอยู่ในประเทศไทย ต้องได้รับอนุญาตเจ้าท่าก่อนจึงทำได้ และเจ้าท่าต้องเรียกใบพยานเลิกจ้างที่ผู้นั้นได้รับจากเรือที่ตนได้ทำการงานมาแล้วในหนหลังมาเก็บรักษาไว้ด้วย ถ้าและผู้นั้นนำใบพยานเช่นนั้นมาส่งไม่ได้ ท่านว่าผู้นั้นจำเป็นต้องชี้แจงว่าเป็นด้วยเหตุใดให้เป็นที่พอใจเจ้าท่า

ค่าธรรมเนียมซึ่งรัฐบาลสยามไทยจะได้กำหนดตามครั้งคราวนั้น ให้เรียกเก็บสำหรับการว่าจ้างและการเลิกจ้างทุกครั้ง ให้เจ้าท่าจัดระเบียบพิกัดค่าธรรมเนียมเช่นนี้ปิดประกาศไว้ ในที่แลเห็นง่าย ณ ที่ว่าการกรมเจ้าท่า และให้มีอำนาจไม่ยอมเป็นธุระจัดการว่าจ้างหรือการเลิกจ้างรายใด ๆ ก่อนได้รับค่าธรรมเนียมในส่วนนั้น

เมื่อคนทำการในเรือเดินทะเลคนใดเลิกรับจ้างจากเรือกำปั่นสยามไทยลำหนึ่งลำใดภายในพระราชอาณาเขต นายเรือกำปั่นลำนั้นต้องทำใบพยานการเลิกจ้างให้ผู้นั้นไปฉบับหนึ่งเป็นคู่มือ ให้ทำให้ในเวลาที่เลิกจ้าง และให้เขียนความลงไว้ในนั้นว่าผู้นั้นได้รับจ้างช้านานเท่าใด ประเภทการที่ได้ใช้ให้ทำและเลิกจ้างเมื่อวันใด และลงลายมือนายเรือเป็นสำคัญ ถ้าและผู้เลิกรับจ้างจะขอร้องให้ทำหนังสือชี้แจงเพิ่มเติมว่าได้ให้ค่าจ้างและได้หักเงินค่าจ้างอย่างไร นายเรือต้องทำให้ตามประสงค์ ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงนับแต่เวลาที่ร้องขอ

การเลิกจ้างคนทำการในเรือเดินทะเลจากเรือกำปั่นชาติสยามไทย หรือจากเรือกำปั่นต่างประเทศที่ไม่มีกงสุลประจำอยู่ในประเทศไทยนั้นห้ามมิให้ทำในที่อื่น นอกจากที่ว่าการกรมเจ้าท่า

ผู้ใดกระทำความผิดต่อข้อบังคับอย่างใด ๆ ดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๒๘๕,๒๘๗,๒๘๘ และ ๒๘๙ หมวดนี้และความผิดนั้น ท่านมิได้มีบทกำหนดโทษไว้เป็นพิเศษ ให้ปรับผู้กระทำผิดเป็นเงินไม่เกินกว่าห้าสิบบาท

ผู้ใดเป็นผู้นำร่อง,ต้นกล,นายท้าย,ผู้ใช้จักร,นาย นายเรือ หรือต้นหน สรั่ง ไต้ก๋ง นายท้าย คนถือท้าย ต้นกล หรือคนใช้เครื่อง ที่ได้รับประกาศนียบัตร หรือ ใบอนุญาตตามลักษณะมาตรา ๒๔๙ ผู้ใดหย่อนความสามารถ หรือ ๒๗๗ แห่งพระราชบัญญัตินี้ ถ้าและทำการประพฤติไม่สมควรกับแก่หน้าที่หรือประพฤติมิชอบ หรือมีความ ละเลยหรือขัดขืนไม่กระทำตามไม่ปฏิบัติตามกฎหมายหรือข้อบังคับที่ว่ามาแล้ว ท่านว่าเกี่ยวแก่การเดินเรือหรือหน้าที่ของตน ให้เจ้าพนักงานผู้มีหน้าที่ท่ามีอำนาจที่จะสั่งงดไม่ให้ผู้นั้นใช้ประกาศนียบัตร หรือใบอนุญาตของตนในระหว่างเวลามีกำหนดไม่เกินกว่าปีหนึ่ง หรือเรียกคืนประกาศนียบัตรหรือใบอนุญาตนั้นก็ได้ และโดยสองปี แต่ไม่เป็นการลบล้างโทษอย่างอื่นซึ่งผู้นั้นจะพึงได้รับเพราะเหตุที่ทำการไม่สมควรกับหน้าที่ หรือความประพฤติมิชอบ หรือความละเลย หรือขัดขืนฉะนั้น ถ้าและผู้นำร่องคนใด ต้องคำพิพากษาเป็นสัตย์ว่าได้กระทำการลอบหนีภาษี นอกจากโทษานุโทษซึ่งพึงจะต้องได้รับตามกฎหมายสำหรับความผิดเช่นผู้นั้น ท่านว่าให้เรียกคืนไม่พอใจคำสั่งให้งดใช้ประกาศนียบัตรหรือใบอนุญาตสำหรับผู้นั้นเสีย และห้ามมิ ให้ผู้นั้นมีอำนาจยื่นคำขอรับใบอนุญาตใหม่ได้ สิทธิที่จะอุทธรณ์ไปยังรัฐมนตรีเจ้าหน้าที่ภายในหนึ่งเดือนนับแต่วันที่ได้ทราบคำสั่ง คำชี้ขาดของรัฐมนตรีนั้น เป็นที่สุด แต่ในระหว่างเวลาสิบสองเดือนนับจากวันที่ต้องคำพิพากษาฉะนั้นที่รัฐมนตรียังมิได้ชี้ขาด คำสั่งให้งดใช้ประกาศนียบัตรหรือใบอนุญาตมีผลบังคับได้